Sanat eğitimi çocuğun çok yönlü düşünmesini sağlamayı, yalnızca kendi bildikleri ve sevdiklerinin güzelliğinin yetersiz olduğunu öğretmeyi amaçlar. “Sanatın kişiye kazandırdığı bir başka boyut yaratıcı eylemin yine değeri kendinden kaynaklanan mutluluk duygusudur.

Bu hazzı aynı zamanda yaratmanın bir güdüsü olarak çocuklara tattırmak sanat eğitiminin bir başka amacıdır”. Çocukların yaptıkları çalışmaların hazzını duyabilmeleri, bir sonraki çalışmaya daha istekli başlamaları ortaya koydukları çalışmaların onlarda uyandırdığı mutluluk duygusundandır.

Çocuklar/gençler sanat eğimi sürecinde sanatın hangi alanında olursa olsun (resim, grafik, heykel, seramik, tekstil gibi) ortaya bir ürün koyarken yaşadıkları süreç ve sonuçta ortaya çıkan ürünün ruhsal gelişimlerine, kişiliklerine, bedensel ve toplumsal gelişmelerine katkısı büyüktür.

Ürünü ortaya koyma sürecinde, malzemeyi tanıma, tekniği öğrenme ve geliştirme, deneme ve yanılmalarla düşünme, sorgulama ve yaratıcılıklarının gelişmesine katıda bulunulur. Sonuçta ortaya çıkan ürün de başarmanın mutluluğunu ve gururunu yaşatır.

Bunun en güzel örneği, okullarda açılan yılsonu sergilerinde öğrenciler yaptıkları çalışmanın yanında dururlar ve izleyicilerin gözlerine, mutlulukla, gururla, bunu ben yaptım dercesine bakarlar.

Çocuklarımızın kişilik gelişimlerine, sorumluluk duygusunun güçlenmesine, sanatsal farklı yollarla kendilerini ifade edebilmelerine imkân tanıyan sanatsal uygulamalar, eğitimin her aşamasında amaca ve seviyeye uygun yöntem ve tekniklerle çocuklara ve gençlere yaptırılmalıdır.

Sanat eğitimi yaratıcı bir süreç olarak çocuğu özgür düşünmeye, özgür çalış maya yöneltmeye çalışır. Sanat eğitimi sürecinde her öğrenci kendi kişiliği doğrultusunda geliştirilmeye çalışılmalıdır.

Kendi kişiliği ve eğilimleri doğrultusunda yönlendirilmeli, özgürce kendini ifade edebilme ortamı bulabilmelidir. Üreten, seçen, beğenen, kendini ifade edebilen çocuk içinde yaşadığı toplumun bir üyesi, geleceğinin temsilcisidir.

Kitle iletişiminin üç unsurundan söz etmek mümkündür. İlk unsur; üretim ve dağıtım sürecidir yani, kitle iletişim materyalini üretme ve özel iletişim kanalları yoluyla iletme ve yayma sürecidir ki bu süreç belirli kurumsal düzenlemeler içerir. İkinci unsur, medya mesajının inşasıdır.

Örneğin televizyon söz konusu olduğunda kullanılan dilin söz dizimi, biçimi ve tonu; söz ve görüntünün yan yana bulunması, kullanılan görüntü açıları, renkler, sekanslar, anlatının yapısı, üst ses ya da geri dönüş (flashback) gibi özel araçların kullanımı; mizah, cinsellik ve şiddet gibi özelliklerle gerilimin birleştirilme biçimleri sayılabilir.

Kitle iletişiminin üçüncü unsuru ise medya mesajlarını alma ve içselleştirme sürecidir. Araştırmaların pek çoğu medya mesajlarının alınması ve izleyicilerin tepkilerinin doğası ve büyüklüğü üzerinde yapılmıştır ve yapılmaya devam etmektedir. Bu araştırma ise yukarıda işaret edilen kitle iletişim araçları ve medyanın kültürel süreçlere etkileri bağlamında televizyonun Türk kültürüne etkilerine dair toplumun algısını ortaya koymayı amaçlayan bir çalışmadır.